Hoe loods ik mijn dochter deze eeuw door? – Recensie boek 21st Century Girls

Ooit grapte ik semi-serieus aan de eettafel van mijn schoonfamilie: “Het is tegenwoordig makkelijker om een meisje te zijn, want je mag meer dan jongetjes. Tot je 13 wordt, dan pakken ze je alles weer af.” Deze opmerking werd mij niet helemaal in dank afgenomen, maar ik vind het nog steeds. Speel maar lekker met auto’s en klim in bomen, maar zodra je gaat puberen ben je toch vooral een lustobject dat idealiter lief en meegaand moet zijn. Hoe behoed ik mijn eigen dochter in vredesnaam voor dit lot? Ik las ‘21st Century Girls’ van Sue Palmer en werd een stukje wijzer.

Sue Palmer heeft recht van spreken

Sue Palmer is niet zomaar de eerste de beste mevrouw met een mening over opgroeien als mevrouw. Deze Britse heeft zich al jaren en jaren en jaren in dit thema verdiept en schreef ook al meerdere boeken over opgroeien in de huidige tijd, waaronder ‘Toxic Childhood’ en ‘21st Century Boys’.

We hadden de seksuele revolutie toch al gehad?

Jazeker, de jaren 60 waren zeer belangrijk voor de emancipatie van pakweg alle vrouwen tussen de leeftijd van mijn moeder en mijn eigen leeftijd. Opgroeien in de jaren 90 was hierdoor een waar genot: in theorie mocht ik elke kleding dragen die ik wilde, elke hobby hebben, elk beroep nastreven en jongens net zo goed een loer draaien als andersom.

Helaas zien we sinds die tijd een culturele achteruitgang: the return of sexism noemt Sue Palmer dit zelf. Genderstereotypen zijn weer sterker geworden, mede door de opmars van heel erg veel roze speelgoed, de marketingfocus op make-up en dergelijke voor ‘tweens’ en het gemak waarmee je porno op je scherm kunt toveren (waarin de vrouw toch veelal alles gewillig ondergaat). Deze brij aan indrukken heeft al impact op mijn eigen wereldbeeld en zelfbeeld, laat staan op die van een opgroeiende dochter. Werk aan de winkel dus.

Systematisch denken versus empathisch denken

Hoe verschillend zijn jongens en meisjes eigenlijk? Sue Palmer is expres voorzichtig over haar uitspraken over de aangeboren verschillen. Zij stelt dat er amper verschil is, behalve dat jongens in de basis ietsje meer gefocust zijn op dingen (systemen / systematisch denken) en meisjes een piezeltje meer op mensen (empathie / empathisch denken). Zodra dit ook maar een beetje opvalt begint de omgeving dit te belonen en uit te vergroten en zo creëren we met zijn allen een groot verschil dat in beginsel maar heel klein was.

Volgens Sue Palmer is dé grootste mislukking van feminisme tot nu toe de capitulatie ten opzichte van systematisch denken: vrouwen moeten maar gewoon zo doelgericht en ambitieus en ‘koud’ gaan denken als mannen om gelijkwaardigheid af te dwingen. En een kind krijgen en opvoeden, dat doe je maar lekker in je vrije tijd. Sue Palmer pleit heel terecht (vind ik) voor de herwaardering van die andere zo enorm belangrijke menselijke eigenschap: het vermogen tot een diepe vorm van empathie. Ook waarschuwt ze voor het feit dat ‘You can be anything’ wel heel eenvoudig is doorvertaald naar ‘You have to be everything’. Pijnlijk, zo pijnlijk herkenbaar…

The bad and the good

Hoewel ik ‘21st Century Girls’ vooral een zeer fascinerend boek vond, wilde ik het in eerste instantie het raam uitgooien. Sue Palmer haat kinderopvang, gruwelt van computerspelletjes en heeft nog wel een paar allergieën waar ik helemaal niks mee kan. Bovendien is minstens de helft van het boek ook direct van toepassing op het opvoeden van jongens in deze nieuwe eeuw.

Een aantal tips vond ik echter wel zinnig en goed toepasbaar:

  • Wil je kind iets ‘omdat iedereen het heeft’ en het een rage is? Een mooie mantra is: “We love you, marketers just want our money.”
  • Stimuleer intrinsiek gemotiveerd spelen, want dit zorgt voor echte creativiteit en het ontwikkelen van het eigen karakter. Duik niet overal meteen bovenop en minimaliseer ‘predefined’ speelgoed. Vul bijvoorbeeld een speelgoedkist met takken, lappen, linten en kurken. Je zult versteld staan van hoe eenvoudig een kind hier zelf attributen van zal maken.
  • Je kind wil beschermd worden, maar vaak weet het niet van te voren waarvoor. Kinderen van 15 geven bijvoorbeeld aan dat ze liever hadden gewild dat hun ouders Facebook hadden verboden. Jij bent de poortwachter.
  • Wees voorzichtig met het vertellen van je dochter dat ze er ‘mooi uitziet’. Meisjes leren tegenwoordig al rond hun derde levensjaar dat hun uiterlijk blijkbaar zeer belangrijk is. Lijkt mij niet gezond.
  • Alleen maar ‘nee’ zeggen maakt iets tot een verboden vrucht. Kies liever voor de 80/20-regel. 20 procent spelen via beeldschermen, 80 procent in de ‘echte wereld’. 20 procent genieten van snoep en junk food, 80 procent gezond eten. Zo blijft het leven leuk.

Verder ben ik mij nu beter bewust van die akelige ‘terugkeer van seksisme’. Intuïtief wist ik dit al wel, maar het is goed om toch eens flink met mijn neus op de feiten gedrukt te worden. Heb je een jonge dochter en vraag je je soms af wat je aan moet met roze jurken, nagellak, kinderstrings en bikini’s? Wees gerust, je bent zeker niet de enige. En dan is ‘21st Century Girls’ een boek voor op je leeslijst.

Specificaties van het boek

  • Titel: 21st Century Girls – How The Modern World Is Damaging Our Daughters And What We Can Do About It
  • Auteur: Sue Palmer
  • Gepubliceerd in: 2013
  • Uitgeverij: Orion Books
  • Aantal pagina’s: 287
  • ISBN-13: 9781409148654
  • Formaat: paperback, ook verkrijgbaar als e-book

Te koop in de boekhandel of bij bol.com.

Cecile Bol on LinkedinCecile Bol on PinterestCecile Bol on TumblrCecile Bol on TwitterCecile Bol on Wordpress
Cecile Bol
Schrijver @ Studio Vuurvogel
Content director & oprichter Eigenwijs Blij || Zelfstandig ondernemer met tekstbureau Studio Vuurvogel || Dichter, vooral in het Engels || Gezin met Remi, Emily, 2 poezen & wat kippen

2 reacties op “Hoe loods ik mijn dochter deze eeuw door? – Recensie boek 21st Century Girls”

  1. Hm… Ik baal ook heel erg van alle roze speelgoed, maar dan vooral omdat dat eigenlijk het speelgoed is waar mijn zoon graag mee speelt.

    Hij zit niet op de kleur roze te wachten, maar wel op kassa’s, een wagentje voor zijn pop, een veger en blik, een kapperssetje, een ziekenhuis en een dokterssetje.

    Het is erg duur en moeilijk om dit in neutrale kleuren te vinden. En dan hebben we het nog niet over een leuk, spannend, voorleesboek met een meisje in de hoofdrol…

  2. Mijn zoon vindt roze juist heel mooi en hij wil het gewoon kunnen dragen en gebruiken en ermee kleuren zonder dat hij daarbij voor meisje wordt geclassificeerd. Dat is bijzonder jammer dat kleuren niet gewoon voor iedereen zijn. Hij draagt uit dat dit wel zo is.
    Waarom zou een jongen bepaalde kleren, kleuren, haardracht niet mogen?
    Dat mag hij wel. Maar dan volgt er toch een rij vooroordelen. Waarom kan het niet gewoon neutraal zijn zoals het is? Waarom zwichten toch zoveel ouders en vormen hun zoon naar deze vooroordelen? Wij merken dat ouders die vooroordelen uitdragen en imprinten en hun kinderen zeer beperken in hun uitingsvrijheid. Zolang bepaalde kleuren, kleding, haar en lief gedrag voorbehouden blijft voor meisjes, worden de meisjes meteen ook zwaar in deze vorm geduwd. Mochten jongens ook gewoon zo zijn, breekt dat de polarisering en is er meteen ook meer ruimte voor meisjes. Dus ouders: geef ons niet je oranje kleren van je zoons voor onze zoon: “Omdat die van jou anders misschien gepest zullen worden”, maar laat ze het gewoon dragen als ze dat willen! Idem roze etc. Zie veel mannen met roze kleding aan tegenwoordig en dat stemt me blij. Veel mannen met lang haar ook trouwens.
    Maar jongens met lang haar en een roze shirt of roze sandalen, die geen meisje willen zijn en zich helemaal een jongen voelen: waar zijn die? Zoals onze zoon..
    Als we de kinderen jongens of meisjes de vrijheid eens gunden uit hele pallet te kiezen, zonder dat het een statement wordt “Ik ben een jongen die van meisjesdingen houdt”, hoor ik vaak jongetjes zeggen. Hoezo meisjesdingen? Onze zoon houdt gewoon van heel veel kleuren, waaronder dus roze.
    Jongens en mannen laten zich in extreme mate in een keurslijf persen. Lekker
    stoer. :) Een meisje hoort al vroeg dat ze mooi is, wordt daar duidelijk op gelabeld.
    En een jongetje krijgt zijn complimenten op de term stoer. Vind het allebei 10 x niks.
    Let wel: ik pleit hier niet voor genderneutrale toiletten of zo of afgedwongen genderneutraliteit (met reeds gebezigde afschuwelijke uitwassen in buitenland waarbij kinderen op scholen zichzelf en elkaar niet meer als jongen of meisje mogen benoemen…). Je voelt je van een bepaald geslacht: ga naar het betreffende toilet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.